Relatieondersteuning

Elke dag is Valentijnsdag

Morgen is het Valentijnsdag. In mijn ogen is Valentijnsdag een van de meest commerciële dagen die er is. Maar wat maakt deze dag dan toch bijzonder?  De supermarkten staan vol met rode en roze bloemen, chocolaatjes, kaarten met beertjes en nog veel meer. Zijn dit  nu de symbolen van de liefde? Gaan we morgen massaal elkaar verwennen met cadeaus? Behoort niet elke dag Valentijnsdag te zijn? Is het niet elke dag een feest om samen wakker te mogen worden met jouw partner? Jij en jouw partner zijn het waard, dat jullie elkaar elke dag vol liefde aan kunnen kijken en zeggen: "ik kies voor jou en jij bent mijn grote liefde". Elke dag is Valentijnsdag!

Houd me Vast training 2018

In 2018 wordt de Houd me Vast training op de volgende data gegeven:

vrijdag 12 oktober en zaterdag 13 oktober.
vrijdag 16 november en zaterdag 17 november.

Jullie kunnen je inschrijven op de site: houdmevasttrainingen.nl

De Houd me Vast training wordt in 2018 gegeven in het Bilderberg hotel de Klepperman in Hoevelaken (nabij Amersfoort).

Ben je er voor mij?

"Ben je er voor me"? Dat is wat we wilen weten van onze partner. "Kan ik op je rekenen wat ik ook zeg of doe"? "Blijf je bij me"? Deze vragen komen overeen met de vragen die kinderen soms impliciet stellen door hun gedrag of het verleggen van de grenzen van hun gedrag. Zij willen weten of hun ouders onvoorwaardelijk van hen houden wat ze ook doen. Voor partners in een relatie geldt dit net zo. Ook partners verleggen soms de grenzen van de relatie of gedragen zich "raar" in ogen van de ander. De een trekt zich terug en de ander zoekt juist het contact of de confrontatie op.
De vragen die zij door het vertonen van het gedrag eigenlijk stellen zijn: "Ben je er voor me"?  "Kan ik op jou rekenen"? "Zie je mij staan"? 

Als het om onze kinderen gaat weten we dit vaak wel. Vooral als ze nog een baby zijn kunnen we als ouder de ene huil onderscheiden van de ander. We zeggen dan iets in de trant van: "Ja hij heeft nu honger, of zij moet nu een schone luier." Als ze groter worden zeggen we : "Ja, hij heeft even wat aandach nodig, een aai over zijn bol en hij kan weer verder". Waarom denken we dat deze behoeftes niet meer bestaan als we ouder worden en in een partnerrelatie zijn? Of zijn we vergeten dat het in een partnerrelatie ook om dezelfde onvoorwaardelijke liefde en het gevoel van veiligheid gaat.  Ook dan willen wij antwoord op deze vragen, zodat we ons veilig kunnen voelen. 

Maar we vragen niet letterlijk: "Ben je er voor me"?  Of zeggen niet: "Ik heb je nodig". We verpakken het of verwachten dat de ander wel kan raden hoe we ons voelen en wat we nodig hebben. Voelen we ons te onveilig om die vraag te stellen? Of moeten we de ander niet nodig hebben? Zijn we dan onvoldoende geëmancipeerd of moeten we ons groot houden? Wat is dat toch wat maakt dat we ons, in de meest wezenlijke relatie die we met een ander hebben, niet durven te uiten. Onze partner hoort de veiligste persoon op de aarde te zijn. En we moeten deze vraag aan onze partner kunnen stellen, zonder schaamte of angst. En de ander dient responsief te reageren, vol met liefde en begrip en te zeggen: "Natuurlijk ben ik er voor je, schat"!

Er zijn geen eenduidige antwoorden. En, antwoorden zoeken op deze vragen kost tijd en moeten soms in bijzijn van een therapeut gesteld worden, omdat de relatie gaandeweg helaas niet meer zo veilig is gebleken. Binnen de EFT wordt hier aan gewerkt. Daarom geloof ik in deze therapie. Het gaat op zoek naar de veilige hechting, naar het herstel en naar de verbinding zodat jullie deze vraag wel aan elkaar durven te stellen en julie de respons kunnen geven die jullie relatie nodig heeft. 


Taboe

Een tijd geleden stond ik,  met mijn collega, met een kraam op een markt om mijn bedrijf, Ibalansz, en de diensten die ik verleen onder de aandacht te brengen.
Het viel mij op dat mensen vanaf een afstand geïnteresseerd naar de banner van mijn bedrijf keken. Echter, naarmate ze steeds dichterbij kwamen wendden zij hun gezichten af en liepen ze met een boog om mijn kraam heen. 

Op een gegeven moment liepen we zelf naar de mensen toe en gaven we de mensen een flyer van onze relatietraining. Veel zeiden: " Nee, dat hebben we niet nodig hoor". "Bij ons gaat alles goed". Als ze de flyer dan toch aannemen, namen ze het stilletjes aan en stopten het verfrommeld en snel in hun tas alsof ze iets stiekems hadden gedaan. Vervolgens liepen ze snel door.

Wat maakt dat men op de dag niet zei: "Goh, wat houdt die training eigenlijk in?". "Ja, bij ons loopt het ook niet altijd vlekkeloos".  "We houden van elkaar, maar we weten nu niet hoe we verder moeten". 

Wat maakt dat we ons schamen om ervoor uit te komen dat onze relaties soms niet goed verlopen? Waar schamen we ons eigenlijk voor? Wat maakt dat we
"het mooie plaatje van onszelf" in stand willen houden? Doen we het voor onszelf, voor de buitenwereld of voor de kinderen?

Ik geloof in preventie. Ik geloof in zaken onder de loep nemen, hoe pijnlijk het soms ook kan zijn. Het er niet over hebben, betekent namelijk niet dat het niet bestaat! 

De Liefde

De Liefde. Wat is het toch met de liefde? Er wordt veel gezongen en geschreven over de liefde. Ik houd me bezig met de liefde en vooral wanneer de liefde er (even) niet meer lijkt te zijn. Waarom eigenlijk? Wat is er zo bijzonder aan de liefde? Wat gebeurd er als we verliefd zijn? En, hoe komt het dat we de liefde kwijt raken?

Vanochtend hielden deze vragen mij bezig. Apart, dat een relatieondersteuner zich deze vragen stelt? Ik vind van niet. Ik vind dat ik mezelf deze vragen moet blijven stellen. Niet alleen voor mezelf aangezien ik ook in een relatie zit, maar juist ook voor de klanten. Zij ervaren immers problemen in de liefde. Zij weten niet meer wat de liefde is of hoe het eruit ziet. Wat is nu precies het moment dat ze het kwijt raken? Is het echt de dop die niet meer op de tandpasta wordt gelegd?
Is het 's avonds op de bank staren naar de telefoon of de laptop?

Het zal per stel verschillen wanneer het moment van kwijtraken, wegdrijven is begonnen. Soms heb je het als stel niet eens door. Ineens praat je niet meer met elkaar en geef je elkaar geen kus als je de deur uit gaat. En dan... dan komt het moment dat je denkt, wil ik op deze manier wel verder? En stel je jezelf de vraag wat is er gebeurd? Waar is de liefde heen? Ik heb geen eenduidig antwoord op deze vragen.

Ik weet wel dat de liefde niet zomaar voorbij gaat. De liefde moet je net als een plant zaaien, water geven, verzorgen en geduld hebben. 
En als het je niet lukt, zoek dan hulp bij een ander. Want de liefde, jullie liefde is het waard!!